• BIST 90.061
  • Altın 144,927
  • Dolar 3,6135
  • Euro 3,9003
  • Rize 8 °C
  • İstanbul 9 °C
  • Ankara 6 °C
  • Trabzon 8 °C
  • Samsun 7 °C

ŞEHEVİ RÜYA GÖREN KUZUCUKLAR RAHATSIZ

D. Ali TAŞÇI

Elbette her ülkenin sorunları veya varlıkları, kendi medeniyet kodları, kültürel yapılarıyla ilgilidir. Bunun böyle olması zaten kaçınılmazdır. Bireysel ayrışmalar sonucu değiştirmez.

            Ülkemize gelince. Ülkemiz insanlarının yaşadığı kültürel travmayı hiç kimse inkâr edemez. Uzun zaman içinde inançlarını, anlayışlarını değiştirmemiş toplum neredeyse yoktur, ama kısa zamanda bir büyük kırılmaya tanık olmak, her türlü problemi de beraberinde getiriyor.

            Daha özele inelim.

            Bugün Türkiye’de okuyup yazan, kendilerine “aydın” yakıştırması yapılan insanları kendimce anlamaya, ön yargısız olarak onlara yaklaşmaya çalışıyorum.

            Çocukluklarını hayal ediyorum: Aile ortamlarına girmeye çalışıyorum. Sabah ezanı okunduğunda “Bismillah” diyerek yatağından kalkıp sulara bülbül sesi katan anne ve babalar göremiyorum. Abdestin aydınlık yüzüne yüzünü sürdükten sonra, seccadesini kıbleye sererek Rabbinin huzurunda “Allahuekber” diyerek namaza durmuş ebeveynleri maalesef olmamış! Akşam sohbetlerinde evin içine Peygamber kokusu sinmemiş. Kur’an’ın ruhları bürüyen sesinden mahrum büyümüşler. Kendilerine, kendi kültürel kodlarına yabancı kodlar edinmişler. Edinemezler mi? Edinebilirler elbette. Ne var ki, evin içindekiler veya küçük komünlerde gelişen, pişirilen dünyalar, meydanların kodlarıyla bağdaşmadı; adeta çatıştı.

            Bunun yerine özlemi duyulan bir yabancılaşma gündeme oturdu. İnsan, bütün sonuçlarına katlanarak, her türlü fikri kabul edebilir ve bunu hayatına da sokabilir; fakat toplumun kültürel kodlarını temelinden kazıma gibi bir işe girişemez; bu zaten başarılamaz da. Olmadı işte, başarılamadı. Hâlâ göremiyor muyuz?

            Ya da çocukluklarında “Bismillah” sesini duymuştur, ama okuduğu okullar, takıldığı çevre onların bu değerlerini küçümsemiş ve aşağılamışsa, onlar da yeni çevrelerine intibak edebilmek için, içlerinden geldikleri çevreye düşman kesilmişler ve ne yazık ki en dehşetli düşmanlıklar da bu tiplerden meydana gelmiştir. Bunlar Ebu Leheb tıynetlidirler.

            Tarihi yazan galipler olduğundan, geçmişin tüm görüntüleri silinmeye çalışılarak, halkın derin nefes alma refleksleri de felç edilirse, inmeli bir şekilde yürümeye çalışan zavallı insan tipi ortaya çıkar. Elini sallasa sallayamaz, dik yürüyemez; vursa vuramaz, bağırsa sesi gür çıkmaz.

            Değerleriyle oynanmış toplumlar sendeler, kişilik ve kimliklerini ortaya çıkaramazlar, hatta bundan utanırlar; çünkü bundan ötürü çok alay edilmişler, horlanmışlar ve aşağılanmışlardır. Bunun adı kişilik erozyonudur; ardından bıraktığı da taşlaşmış kimliklerdir ve yaşadığı toplumun değer yargılarını küçümsemek ve adeta düşman tavırlar geliştirmektir.

            Böyle toplumlarda paylaşım unutulmuş, “hizmetçi” mantığı öne çıkarılmıştır. Biliyoruz ki hiçbir efendi, kendi hizmetçisinden kural, görgü ve anlayış öğrenmez, bunu kendine zül sayar.

            Böylesine bir dünyada, kendi halkının kültürel kodları ve medeniyet algısıyla bütünleşmiş yöneticiler ortaya çıkar ve yönetimi de eline alırsa ne olur?

            Daha önceki “kaos” toplumundan beslenen ve bu kaosu oluşturmak için ellerinden gelen her şeyi yapan, varlığını güneşe çıkarmayıp hep yosun tutması için çaba sarf eden “elit”ler ayağa kalkarlar; hem de tüm güçleriyle.

            “Barış”tan yana olduklarını her fırsatta dile getiren bu tipler, “barış” derken bile adeta ağızlarından alevler dökülür; çünkü bunlar ateşin çocuklarıdır. Bunların hiçbir görüş ve beyanları samimi değildir, nedeni iç dünyalarında samimiyetin barınabilecek olduğu bir santimlik yerleri yoktur. Bunların görüş ve fikirleriyle barış gerçekleşmez, barış bunlara rağmen hayat bulur.

            Kendi karanlıkları içerisinde, mest olmuş kafalarla şehevi rüyalar gören bu tipler, ortalığı vaveylaya boğmaya çalışırlar ve tüm çanları çalmaya başlarlar. Ne var ki çanlar artık eskisi gibi gür ses vermiyor, minarelerden gürleyen ezan sesleri vadilerde yankı yapmaya başlamış bulunuyor. Bu ezan sesine sadece halk kulak vermiyor, kediler, köpekler ve tüm hayvanlar bu sesle birlikte uyanıyor ve atmosferde birliğin, bütünlüğün şarkısı okunuyor.

            Bundan sonra mı?

            Geleceği sadece Allah bilir. Ne var ki, geçmişi ve varlık yasalarını okuyabilirseniz, bütün dünyada güneşin aydınlatıcı yüzünü görebilirsiniz. Kaybetmeden kazanmanın da pek bir değeri olmaz. Belki de kazanmanın zevkine ermek içindi, kaybedişler.

  • Yorumlar 0
  • Facebook Yorumları 0
    UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
    Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
ÜYE İŞLEMLERİ
Tüm Hakları Saklıdır © 2000 Pazar 53 | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0 532 474 76 40