• BIST 107.901
  • Altın 151,680
  • Dolar 3,6982
  • Euro 4,3411
  • Rize 21 °C
  • İstanbul 21 °C
  • Ankara 20 °C
  • Trabzon 19 °C
  • Samsun 21 °C

YUNUS, BENİ DUYUYOR MUSUN?

D. Ali TAŞÇI

Ey Yunus! Ey hak aşığı, gönül dostu, erenler gülü… Bir kıtlık yılında Hacı Bektaş kapısına varmış ve buğday istemişsin. Sana içerden haber getirmişler:

“Buğday mı diler, erenler himmeti mi? “

“Buğday “ demişsin.

Fakat yükünle, erenler kapısından ayrılınca uyanmış:

“ Nittim ben? “ diyerek, koşa koşa himmete dönmesini bilmişsin.

Bizse hâlâ buğday kapısındayız Yunus!

Ey Koca Yunus! Hak bir gönül vermiş sana ki, sen orda zıtları barındırır ve Hakikat’e ulaşırsın. Zıtları bize düşman diye bellettiler. Hiçbir şeyden murat alamayışımız ve tek boyutluluğumuzun doğurduğu hicran işte bundan.

“Hak bir gönül verdi bana, ha demeden hayran olur,

Bir dem gelir şadan olur, bir dem gelir giryan olur.”

Dünya gelip oturdu içimize Yunus; nefsimizin yolundan başka yol tanımaz olduk. Bunca varlığımız var; ancak aha şuracığımızda sanki bir taş duruyor ve canımıza bastırıyor. İçimiz karanlık, kasvet yüklü.

“Bunca varlık var iken, gitmez gönül darlığı,

Süleyman zembil ördü, kendi emeğin yerdi,

Anınla buldular onlar peygamberliği.”

Yunus, neler dersin sen öyle? Bizim önderlerimiz, liderlerimiz, mürşitlerimiz bıraktık zembil örmeyi, ördüğümüz zembilleri de elimizden alıyorlar. Villalarda yaşıyorlar ve en son model ciplere biniyorlar. Bir de ellerinde “zikirmatik” , yanlarında da boy boy, renk renk hatunlar… Dilleriyle “Allah” deyişleri var ama kalpleri titremiyor; yedikleri haram, içtikleri mekruh.

“Yunus ne hoş demişsin / Bal u şeker yemişsin

Ballar balını buldum / Kovanım yağma olsun.”

Kovanları yağma edemedik, Yunus; çünkü senin bulduğun balı bulamadık. Sen aşk eri idin, bizler dünya erleri olduk. Kalplerimizin katı, sinemizin tenha oluşu bundandır. Hiçbir söz yüreğimizi vurmuyor, kalbimiz gönül kıvamına gelemiyor. Oya sen:

“İşitin ey yarenler, aşk bir güneşe benzer,

Aşkı olmayan gönül, misali taşa benzer.” diyorsun.

Bıraktık evlerimizin, cadde ve sokaklarımızın, şehirlerimizin taşlarla dolu olmasını, kalbimiz taş ocağı haline geldi. Mazlumu acıyamıyor, zalime karşı da dik duramıyoruz.

Ey Hak Eri Yunus, senin en güçlü tarafın, dünyevi hiçbir şeye sahip olmaman. Hiçbir taş seni yere çekemedi; çünkü eteklerinde taşlar yoktu; sonsuzluğa yükselişin bundan olsa gerek. Gönüllerine taş basanlar kanda boğuldular da kalplerine aşk basanlar sonsuza uçtular. Hani bir atasözü vardır : “Zırha bürünmüş yüz eşkıya gelse, bir çıplağı soyamaz.” Sen dünya çıplağı idin; bu sebeple şeytan ve nefs eşkıyası seni soyamadı.

“Kuru idik yaş olduk / Ayak idik baş olduk,

Kanatlandık kuş olduk / Uçtuk Elhamdülillah. “

Senin kanatların ipek ipek, elmas elmas. Gökyüzün uçsuz bucaksız. Kalaslardan kanatlarımızla bir hapishane içinde bizler nasıl uçalım?

“Âşık öldü deyu sala verirler,

Ölen hayvan olur, âşık ölmez.”

Sen onun için dirisin Yunus. O diriliğinle bir bak dünyamıza… Ev ev, apartman apartman, plaza plaza… Nice mezarlıklar göreceksin. Biliyor musun, bizler bütün bunlara “uygarlık” diyoruz; oysa sen, medeni dünyanın sultanı idin.

Sen Hakikat’i bildin Yunus; onun için dünya seni aldatmadı.

“Bilirim sen yalan dünyasın / Evliyaları alan dünyasın,

Kaçan kurtulsa, kuş kurtulaydı / Şahin kanadın kıran dünyasın.”

Öbek öbek şahin kanatlarını gördük; ama anlamadık. Biz o şahin kanatlarından yastık yaptık ve üzerinde uyuduk. Uzun uykumuzun sebebi bu olsa gerek.

“Dini terk edenin küfürdür işi / Ol ne küfürdür imandan içeru,

Beni bende demen, bende değilim / Bir ben vardır bende, benden içeru.”

“Ham yobaz, kaba softa”lar duymasınlar seni, sonra hiç acımaz, taşlarlar. Mansur’a kıyanlar kapıda bekliyor hâlâ; ama olsun, aşkın abdesti kanla alınır. O kan, gül bahçesinin miskidir.

Sen yok oldun, O’nu buldun; bizim en büyük suçumuz hâlâ var oluşumuz.

“Nitekim ben beni bildim, yakın bil kim Hakk’ı buldum,

Korkum anı buluncaydı, şimdi korkudan kurtuldum.”

Dünya, en büyük korku kaynağımız. Izdırabımız, onun elimizden kayıp gitmesi. Senin korkusuzluğunu acaba anlayabiliyor muyuz?

“Ey yarenler, ey kardeşler; sorun bana kandayıdum,

Diler isen anlatayım, ezeli vatandayıdum.

Kalu Bela söylenmeden, tertip düzen eylenmeden,

Hakk’tan ayrı değil idüm, ol ulu divandayıdum.

Eyyub ile derde esir inledüm, çekdüm ceza,

Belkis ile taht üzere Mühr-i Süleyman’dayıdum.

…………………………………………………..

İsmail’e çaldum bıçak, bıçak bana kar etmedi,

Hak beni azad eyledi, koç ile kurbandayıdum.

Yusuf ile ben kuyuda yatdum, cefa çektum bile,

Yakub ile çok ağladum, buluncaya figandayıdum.

……………………………………………………..

Mirac gecesi Ahmed’un arşda na’leynun döndürdüm,

Üveys ile urdım tacı Mansur’la urgandayıdum.

Ey Koca Yunus, sen yaşadın bunları, biz anlatmaktan aciziz. Sen balı yedin, biz kavanoz yalıyoruz; belki de dilimiz ondan kütleşmiş, tat alamıyoruz.

Aşk zamansızlıktır, sonsuzluktur. Var iken yok olmak, yok iken var olmaktır. Zıtları cem etmektir, birliğe ulaşmaktır. Başa dönmektir. Perdeleri aralamak, kaldırmaktır. Kendini görmek, kendinde bütün âlemleri seyretmektir. Beş duyuyu kül etmektir, gönlü kor eylemektir. Yanmaktır, erimek, bitmektir ve ebediyen var olmaktır. Âşık, iki ayna arasında bir elma gibidir.

İnsan, haberlerin özetidir. İnsan, aşkın vatanıdır. Yunus, sen bu vatanın bayrağı oldun; biz de sana gönder olabilsek!..

Selam sana Yunus!

  • Yorumlar 3
  • Facebook Yorumları 0
    UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
    Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Yazarın Diğer Yazıları
    ÜYE İŞLEMLERİ
    Tüm Hakları Saklıdır © 2000 Pazar 53 | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
    Tel : 0 532 474 76 40